دوباره می سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش

                                       ستون به سقف تو می زنم اگر چه با استخوان خویش

دوباره می گویم از تو گل به میل نسل جوان تو

                                      دوباره می شویم از تو خون به سیر اشک روان خویش

اگر چه صد ساله مرده ام به گور خود خواهم ایستاد

                                      تا بر کنم قلب اهرمن به نعرۀ آن چنان خویش

اگر چه پیرم ولی هنوز مجال تعلیم اگر بود

                                        جوانی آغاز می کنم کنار نوباوگان خویش

نیست میشویم چرا که عالم نیستی

لذتش بیشتر از هستی است.

این چند روزی که گذشت هر چند فرصت نکردم درس بخوونم اما خوب به جاش حسابی تفریح کردم و به عذاب

 وجدانش می ارزه . یکی از این تفریحات خوبم رفتن به قریۀ برج بود که برای اولین بار به همراه خانواده رفتم و

بنا به درخواست عموی عزیزم تقریبا ً همۀ فامیل بودن، کسانیکه برای اولین بار بود می دیدمشون.!!!

مقبرۀ جدّم و پدر جدّم و پدر بزرگ جدّم هم دیدم ؛ برام خیلی جالب بود.

 عکسهایی که سعی دارم ببینید در این قریۀ کوچک گرفته شده و جالب اینکه اهالی روستا به مراد گرفتن از

ایشوناعتقاد دارن و کلی دخیل بسته بودن.

 روستا از ساده ترین امکانات تهی بود حتی بعضی خوونه هاش از آب هم نمی توونستن استفاده کنن.

 جدّ عزیزم طبع شاعری هم داشته اند که یکی از غزلهای ایشون رو می نویسم:

هر کس شبی ز وصل تو محروم می شود

تا صبح روز حشر شبش شوم می شود

  رمزیست در میان ِ تو و عاشقان ِ تو

حاشا که از تو سرّ تو مکتوم می شود

  یکرو به عاشقان نظری کن به التفات

دارد هر آنکه عشق تو معلوم می شود

  کردی جفایم از همه و گفتمش وفا

                                                             کاین نکته از جفا ی تو مفهوم می شود

عاشق کشد چه محنت معشوق لاجرم

                                                            با محنت عشق لازم و ملزوم می شود

  ممدوح در تلافی مدحت مدیح را

                                                             ندهد اگر که جایزه مذموم می شود

  افعال خود بدان بمشیت ولیک عزم

                                                             حاشا که بر مشیت ِ مختوم می شود

  شاید به اسم خاص اگر یابد اختصاص

                                                             آنرا که ذکر لب حی قیوم می شود

  در گیر و دار حادثه مرد دلیر را

                                                             گاه از شجاعت است که مظلوم می شود

  دشمن اگر که دوست شود باز دشمن است

                                                             سنگ ار چه نرم گشت نه چون موم می شود

                            مژده سوی عراق فدایی به صبحگاه

                         با کاروان روانه جهروم می شود