من ولی تمام استخوان بودنم ،

لحظه های سادۀ سرودنم ،

                                                درد می کند .

انحنای روح من ،

شانه های خستۀ غرور من ،

                                        تکیه گاه بی پناهی دلم

                                        شکسته است .

کتف گریه های بی بهانه ام ،

بازوان حسّ شاعرانه ام ،

زخم خورده است .

                                    دردهای پوستی کجا ؟

                                    درد دوستی کجا ؟