خانمها با کارفرما مهربون باشید...!!

حدوداْ یک هفته پیش به همراه یکی از دوستان که به تازگی درسش تموم شده از کلاس تابستانی بر   میگشتیم. سر راه هفته نامه امیر که مخصوص شهر ماست رو گرفت و شروع کرد گلایه از اوضاع بد بازار    کار.تا اینکه توی این هفته نامه که پر از آگهی دعوت به همکاری است یه آگهی کاری به چشمش خورد!   (به یک خانم جهت کار دفتری از ساعت ۳ بعد از ظهر تا ۷ نیازمندیم.آدرس...؛تلفن... .)   دوست بنده هم از این موضوع خرسند شد و گفت تا یه کار مربوط به رشته ام گیرم بیاد اینجا یه سر بزنم   ظاهراً هم که خوبه.   ایشون به همراه پدر گرامی به این شرکت خصوصی سر زدن و مدیر هم کلی اسقبال کرده بودن.جالب    اینجاست با حقوق خوب!!!   تا اینکه امروز باهاش صحبت می کردم که اوضاع کار رو پرسیدم.یکهو بغض کرد و گفت از زن بودن خودم   بدم اومده. آخه یه مدیر اینقدر...   دیگه بعد از کلی دلداری دادن گفتم حالا چی شده؟   گفت :روز دوم که رفتم مدیر شرکت آمد کنارم وایساد حرف زدن.من هم به سفارش همه که باید خانوم   باشم وهیچی نگم حرف نزدم . اومد کنارم گفتم کاری دارید آقای...؟ گفت عزیزم باید مهربون باشی.   گفتم درست صحبت کن. گفت نه ببین ما اینجا باید با هم مهربون باشیم. من الکی اینجا به کسی پول   نمیدم.اونم برای ۴ ساعت کار.   نمی دونستم چی بگم. همین جوری وا رفتم. همه جا دم از حقوق مساوی زن و مردِ. دوستم گفت من   حق مساوی نمی خوام فقط امنیت جانی همین...   راستش دیگه نتونستم حرفی بزنم آخه شرافت انسانی تا این حد نزول کرده؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه 31 مرداد1386ساعت 22:38  توسط مهدخت |

عشق و آزادی تبعید شدن...

چند صباحیست که عشق                                        دست آزادی را در دست گرفتست محکم   می فشارد آنرا   می دهد هر لحظه ندایی دیگر.   عشق یک بوسه به پیشانی آزادی زده                                             شاید این بوده گناهش که به تبعید فرستاده شده   شاید این آزادی،یک ندایی به                                           گوشش خوانده...   وای بر آن دل سنگی که به تبعید حکم کرد.   عشق و آزادی چندیست که با                                            حسرتِ یک خاطرۀ خوش                                            روز را شب می کنند.   ...و دل هیچ کسی                            از جدایی خبری نشنیده.   کارمان این شده هر روز تماشابکنیم                            بنشینیم و به در چشم دوزیم   کاش می شد کاری بکنیم   دست آزادی را بر گردن عشق اندازیم   کاش می شد کاری بکنیم...

+ نوشته شده در  سه شنبه 30 مرداد1386ساعت 1:45  توسط مهدخت |

ستارۀ من

...و جه آسان است دست و پا زد در میان سایه های شب   ...و چه آرام آرام و نرم نرمک خستگی های هر روز را بر دوش می کشیم   ...و سالهاست دلم برای درخت بهار نارنج حیاط خانۀ پدری تنگ شده   سالها به دور از دغدغۀ رساندن قطره ای آب برای لبهای خشکیدۀ یاس و   مریم   سالهای آرام،سالهای آهسته و جاری و پدری مهربان و چهره ای ساده   و برای نان گردی هیچ گاه خجل نشد و بانوی زندگی اش را هیچ گاه منتظر   نگذاشت    از آن روزگار سالها گذشت ...   سالهایی آمدند که پدر شرم بازگشت به خانه دارد. و نگاه منتظر همسرش را   نمی تواند از جلوی چشمهای خیسش پاک کند   و من در این هیاهو چه خوش خیال به دنبال ستاره ای می گردم که در یک   شب مهتابی تو با سادگی خود آنرا به نامم زدی   و چه ساده می پندارم که آسمان هنوز صاف و بدون غبار پا برجاست...

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 0:39  توسط مهدخت |

دلم تنگ شده برای...

امروز دلم خیلی گرفته.   فکر می کنم این چند وقته روحم حسابی خسته و کسل شده. چند وقته که خنده با لبام قهر کرده ،   شادی از دلم پر کشیده؛ صورتم همش پاییز رو مهمون می کنه...   دلم برای خودم تنگ شده، برای یک دنیا انرژی و نشاط، حتّی دلم برای بازیهای کودکانه تنگ شده.هر   چند که بازی کودکانه ای هم نکردم اما دلم تنگ شده.   دلم برای صحبتهای پر از دوستی تنگ شده، برای اسباب بازی ها ، برای عروسک ها، برای نقاشی ها.   نقاشی ها که همۀ رنگ هاش شاد و رنگ زندگی داره.   درختاش واقعاً سبزند. آسمونش آبیه...   دلم برای خدا هم تنگ شده؛ خدای بچه ای که سر امتحای املاء ازش کمک می خواد.   آره دلم برای یک دوست تنگ شده ، برای یک قلبی که آروم برای قلبم می تپه؛ برای یک دستی که   نگران سرمای دستهای من ِ ...   دلم برای خودم هم تنگ شده...

+ نوشته شده در  جمعه 26 مرداد1386ساعت 22:45  توسط مهدخت |

کودکان خیابان

امروز که داشتم از کلاس بر می گشتم دوباره یه اتفاق باعث شد بازم با ناراحتی    بر گردم. داشتم به مغازه و ویترینشون نگاه می کردم که یک لحظه یه پسر بچه با    کلی فالهای داخل پاکت گذاشته آمد جلوم رو گرفت. خیلی راحت گفتم نمی خوام     اما یه لحظه نگام به چشماش افتاد.پر از خواهش و تمنا؛پر از معصومیت کودکانه.     اونطرفت دختر و پسر جوانی با شور و شوق در حال قدم زدن و راه رفتن بودن...     تو اون لحظه نمی دونستم چی بگم اما حالا تنها حرفم اینه...                             (برای با هم زیستن )    روزی این قفس تنگ تن ما شکسته خواهد شد؛    و روح پاکمان به هم خواهند پیوست و    من بدون واهمه ای بوسه ای بر گونه ات خواهم کاشت.    و حال...    من دوباره منتظر خواهم نشست؛    منتظر دریده شدن پیله ای که به دور خود بسته ای هستم.    می خواهم از هیچ نگویم فقط از عشق حرف می زنم    این بار نگرانی هایم را از چشمانم می شویم و سپیدۀ صبح را به جای آن    می نشانم.    این بار از کودک خیابانی که نگاهش همه التماس و تمناست نمی گویم از    نیلی بودن آسمان خواهم گفت.    از دردهای بی امان پیر مرد برای خرید یک نسخه نمی گویم؛ از ضجه های    شبانه مادری بر بالین فرزندش دم نخواهم زد.    این بار باچشمهای بسته سخن خواهم گفت...    این بار فقط از تو می گویم و از روزی که شادی را با دستهایمان به نگاه    معصومانۀ کودکی در گوشه ای،به قلب شکستۀ پیرمردی در کناری وبه    صدای آکنده از بغض مادری خواهیم بخشید...    این بار فقط از عشق می گویم و دیگر هیچ.

+ نوشته شده در  سه شنبه 23 مرداد1386ساعت 20:40  توسط مهدخت |

آمدن تو...

برای یگانه عزیز زندگی ام که اینجا                                                                                                                                           به امید او زندگی می کنم   من در سکوتِ تنهایی خویش به آمدن و رفتنت می نگریستم   و چه دردناک...   آه که چه سخت مرد قوی هیکل تنهایی به                                     زندگی ام پا گذاشت   و با چهرۀ عبوس و خشمگین مرا در آغوش کشید   و من دست و پازنان در پی رهایی   از آغوش مرد شوم تنهایی ام.   اما چه زیبا بود هنگامۀ آمدنت؛                                              یاس قد برافراشت،  گلها باز شدند،                              غنچه شکفت.     آری این جشن آمدنت بود                                                    دیریست که باز هم منتظرم                                       منتظر شکفتن غنچه ای از لب باغچه                                                            منتظر شنیدن خندۀ گل                                                        منتظرپایکوبی بید مجنون.     اما به راستی تو از                                 کدامین کوچه باز خواهی آمد؟    آیا مرا در آغوش خواهی کشید...    آیا تو با لبخندت نشاط را به من خواهی بخشید...                                                                               تیرماه ۸۶    تهران شهر آشوب

+ نوشته شده در  شنبه 20 مرداد1386ساعت 23:21  توسط مهدخت |

امیر و چند تن از دوستان آزاد شدند.

امروز در وبلاگ دوستم خووندم امیر و چند نفر از دوستان بالاخره آزاد شدن.دوست داشتم ما هم پیش   بقیه بچه ها بودیم و می گفتیم از ورودشون چقدر خوشحالیم اما حیف؛ بعضی وقتها مسافت وفاصله   اجازه نمی ده آدم هر کاری که باب میلش است انجام بده...   اما به هر حال وقتی دیدمشون بهشون خواهم گفت که این مدت چی کشیدیم؛ با فکرشون لحظه   هامون می گذشت. هر ثانیه منتظر یه خبر ، یه اتفاق ، یه سکوت...   ما اینجا بودیم اما هوای کثیف اینجا برای ما یه زندان درست کرده بود.   الآن برام مهم اینه که آمدید. زندانبان شما یه آدمیه که خودش مدتهاست زندانی افکار خبیث و شیطانی   خودشه.اون کسی که شما رو به بند کشید بدتر از همه...   ما هم از به وجودتان افتخار می کنیم.سر بلند،پیروز و آزاد باشید.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 18 مرداد1386ساعت 11:1  توسط مهدخت |

101 واژه ...

اینبار به عشق تو می نویسم؛   برای با تو بودن و در کنار تو زیستن؛   برای آزاد زیستن و خنده های بلند تو...   در کنار تو بر قلۀ دماوند، آزادی را بغل می گیرم   و به پاس این هدیه نام ایران را  بدون هیچ واهمه ای بلند فریاد میزنم.   زنجیرها از تن تو خواهد افتاد و حصارها شکسته خواهد شد   من منتظر نشسته ام.   اینبار از غروبهای غمگین جمعه حرف نمی زنم،   از صداهای خفه در گلو نمی گویم،   از مژدۀ آمدنت به من بگو...   آزادی را که تو فریاد زدی می ستایم و در کنارت منتظر به او ج رسیدنش   می مانم.   ...و اکنون منتظر آمدن تو...                                                                                         برای تمامی دوستان در بند و آزادیشان...

+ نوشته شده در  شنبه 13 مرداد1386ساعت 23:24  توسط مهدخت |

ویرانه وطن...

دوباره می سازمت وطن               اگر چه با خشت جان خویش      ستون به سقف تو میزنم               اگر چه با استخوان خویش     دوباره می گویم از تو گل                به میل نسل جوان تو     دوباره می شویم از تو خون            به سیل اشک روان خویش     اگر چه صد سال ِ مرده ام               به گور خود خواهم ایستاد      که بر کنم قلب اهرمن                   به نعرۀ آن چنان خویش     اگر چه پیرم ولی هنوز                    مجال تعلیم اگر بُوَد     جوانی آغاز می کنم                       کنار نو باوگان خویش       دوباره می سازمت وطن                اگر چه با خشت جان خویش                                                         دوباره می سازمت وطن                                                                                      دوباره می سازمت وطن...

+ نوشته شده در  شنبه 13 مرداد1386ساعت 15:59  توسط مهدخت |

یک تب...

خمیازه های بی پایان...   گلهای پژمرده در دست؛                                          وزش بادهای اندوه و مصیبت...   روزهای خسته کننده   غصه های یک مادر؛   جیرجیرکهای خسته از شب   قفلهای باز نشده و                              سر انجام تب...   تشنج و تب یک دختر،   تشنج و تب یک پسر،   یک خسته از شب و سر انجامشان                                                    قفلهای باز نشده                                                                  یک تب ...                                                                                  مرداد ۱۳۸۶

+ نوشته شده در  جمعه 12 مرداد1386ساعت 18:49  توسط مهدخت |

اینجا زندگی نیست...

زندگی در دور دست ها پیداست؛   آنجا که در هوا اکسیژن جاریست؛   آنجا که لبخند آغاز زیستن است...     زندگی در دور دست ها تماشایی است؛   آنجا که در لحظه ها عشق می روید؛   آنجا که قفس جزء افسانه است...     زندگی در دور دست ها زیبا ست؛   آنجا که من و تو ، ما ، می سازد؛   آنجا که ما برای ابدیت است...     زندگی از دور چه زیباست...!!                                                                                                                                                     مرداد ۱۳۸۶

+ نوشته شده در  جمعه 12 مرداد1386ساعت 18:31  توسط مهدخت |

سکوت بس است...

تا حالا شده که به قطه ۹۲ بهشت زهراء تهران یه سری بزنید؟ تا حالا شده از خودتون بپرسید زمانی که خیلی از ما ها نبودیم یا خیلی بچه بودیم چه کسانی جای ما از عقایدشون دفاع کردن و بخاطر هدفشون مرگ را بوسه زدند؟   دیروز بود که داشتم وبلاگ یکی از دوستان رو می خووندم دربارۀ شروع سالگرد قتلهای زنجیره ای سال ۶۷ می خوندم .چه بسیار دکترها و مهندسهای عزیز که به جرم نداشته اعدام شدند.اگر ما الآن حرف نمی زنیم چون یاد نگرفته ایم چگونه از عقیدۀ خود دفاع کنیم.چون پرپر شدن رضا ها و مریم ها را ندیدیم.   چون خاطرات عزیزان رو ورق نزده ایم. یکی نیست به من بگه سهم من از زندگی چیه؟ چقدر سختی ؟ چقدر بی عدالتی؟ طاقت من چقدر ظرفیت داره مگه؟   تو رو خدا یه کم به خودتون بیاید.ساعت شمار حمایت امیر رو با دقت نگاه کنید. ببینید چند ساعته که سکوت کردید.   از این یکجا نشستن تا حالا چیزی نصیب کسی نشده که بخواد نصیب ما بشه.    فریادتان خاموش است کمی بلندتر لطفا ً... من هستم ؛ تو هستی ؛ پس تنها نخواهیم بود؛ از سکوت تا کنون چیزی به دست نیاوردیم این مدت برای امتحان کافی بود.                                                                                             به پا خیزید...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 مرداد1386ساعت 19:58  توسط مهدخت |

سر دردهای من

اینجا همه چیز جرم است، لبخند جرم است ،گریه جرم است، سخن گفتن جرم است ، از عشق گفتن جرم است، نفس کشیدن جرم است.   نمی دونم آخر این همه جرم و جنایت از سوی ما به کجا ختم می شود ... اما هر چه باشد این بار ثابت کنیم که هستیم.   این همه سختی میبینیم اما هنوز هیچ نگفته ایم . چرایش را هنوز نمی دانم.از هر که هم می پرسم جوابی ندارد که به من بدهد...   می دونم هنوز آخر دنیا نشده اما آخر آسوده زیستن خیلی وقته که رسیده و هیچ کس دم نمی زند.   پای صحبت هر کس می شینم گله و شکایته امروز سوار تاکسی شدم ، راننده تاکسی کم کم داشت اشک می ریخت.از وضع بنزین ، از تورم،از خچالت زدگی های هر روزش در برابر خواسته های همسر و فرزندانش،از شب نخوابیهاش.   به خدا اینها رو خودم دیدم ؛ هیچ عامل دست نشاندۀ غربی در وارونه جلوه دادن این حقیقت وجود نداشت.این ها درد یک رانندۀ تاکسی است که به گوش هیچ کس نخواهد رسید.   از تاکسی پیاده میشم از درد دلهای مرد سرم گیج میرود... کمی پایینتر صف طولانی جلوی بانک توجهم رو جلب می کنه . یه نفر بلند بلند داره می گه آخه توان این قسطهای سنگین رو ندارم. بابا من یک کارگر ساده هستم چرا کسی حرف من رو نمی شنوه؟ فهمیدم مردم برای تقاضای وام هم باید توی صف طویل بمونند.   با خستگی و ناراحتی وارد خونه می شم . حرفی ندارم که به زبون بیارم . نگاه پرسشگر مادرم  رو بدون جواب می ذارم و به اطاقم میام.   کتاب خرمگس رو شروع به خووندن می کنم اما باز هم با خووندن سر انجام خرمگس یه غمی به غمهام اضافه کردم.دوباره به کامپیوتر (تنها رفیقی که هنوز آزاد است به اوین نرفته!!) روی میارم.   به وبلاگهای دوستام یه سر می زنم.همه غم ، همه غصه ، همه نا باوری ، همه گله و شکایت ، فقط یک چیز هست که بودنش دل گرمم می کنه ، اونم امید ، همه به امید آزادی و برابری نشسته ایم ؛ اما امیدوارم سر خودمون کلاه نذاریم. آخه همه دست روی دست گذاشتیم و هیچ نمی کنیم، نه اعتراضی ، نه حرفی ، نه ناله ای...   همۀ این ها کمه هر سری هم تا کلاس می رم و بر می گردم یه... تو خیابون می گه خانم مقنعه ات رو بکش جلو ، خانم مانتوت کوتاهه ، خانم چرا رنگ روشن سیاه که قشنگتره...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 مرداد1386ساعت 19:35  توسط مهدخت |

در دفاع از لبخند تو   که یقین است و باور است   دریا به جرعه ای که تو از چاه خورده ای حسادت میکند.                                           برای حمایت ازدوست عزیزمان امیر یعقوبعلی

+ نوشته شده در  دوشنبه 8 مرداد1386ساعت 14:38  توسط مهدخت |

هرگز مگو هرگز...

قبل از اینکه بیام فکر میکردم چی بنویسم؛همش می خواستم با انرژی مثبت و مثبت اندیشی   بنویسم که یه کم روحیه به دوستانم بدم.آمدم و طبق عادت اول به وبهای دوستانم یه سر    زدم .از همه چیز حرف زدن اما به جزء یه کم امید،یه کی از نبود دوستش گفته و یکی از بی   عدالتی توی دانشگاه،حرف همه یه جورایی یه درد بزرگ اجتماعیه...   همۀ حرفها رو که خوب خووندم دیدم با این همه مشکلاتی که دارم توقع زیادی از خودم   داشتم که می خواستم پر انرژی شروع کنم.   توی وب یکی از دوستانم  که با نا امیدی تمام نوشته بود کلمۀ زشت هرگز رو دیدم یاد یکی از   دیالوگهای سریال مدار صفر درجه افتادم:   سپیده که سر بزند،                                 در این بیشه زار خزان زده،                                 شاید دوباره گلی بروید،    شبیه آنچه در بهار بوییدیم                              پس به  نام زندگی هرگز مگو هرگز!!      حالا درسته که یه مدت داریم سختی و بی عدالتی میبینیم اما می دونیم که ظلم ظالم دوام   نمی یاره. پایان شب سیاه صبح سپیده...   دوست نداشتم از ناراحتی بنویسم اما ظاهرا ً بازم نشد. اتفاقات روز مره چیزی به جزء   ناراحتی افراد نیست. غم داشتن و از شادی حرف زدن کار سختیه...

+ نوشته شده در  دوشنبه 8 مرداد1386ساعت 14:20  توسط مهدخت |

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت / شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

اگر بتوونم زنده باشم و نفس بکشم و فردا رو ببینم، فردا سالروز تولد مردیست که   همه جا از عدالتش دم میزنن اما ازش بهره ای نبردن.مردی قوی، استوار، آرام، صبور،   انسان و... .   خلاصه مردی که همیشه آرزوی دیدن یه نفر مثل اون رو داریم.   از عدالت علی دم میزنن اما اصلا ً نمی دونن عدالت یعنی چه؟اینجا عدالت یعنی   سکوت،خفقان،آرام در کناری جان سپردن...   علی نمونه ی گذشت، ایثار،پاکبازی است؛نه تزویر و دورویی.   خیلی دلم می خواد بدونم اینها علی رو برای خوشون چی تعریف کردن.اصلا ً   می شناسنش یا فقط اسمش رو شنیدن؟   اما علی که من شناختم خیلی فرق می کرد . من یک مرد شناختم نه یک سست   اراده ی ضعیف .   عشق علی کم کم داره محو میشه. می ترسم اسمش چند وقت دیگه هم توی   کتابها فقط خاک بخوره.   یکی یه کاری بکنه.فکر کنم صبوری کافیه هر چیزی یه اندازه ای داره . صبر شما چرا   تمامی نداره؟   من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی،                                                 چه کسی بر خیزد؟                                                 چه کسی با دشمن بستیزد؟                                                 چه کسی پنجه در پنجه هر دشمن                                                                                    دون آویزد؟

+ نوشته شده در  جمعه 5 مرداد1386ساعت 2:31  توسط مهدخت |

جمعه که خون می چکد...

جمعه ی ساکت   جمعه ی متروک   جمعه ی چون کوچه های کهنه غم انگیز   جمعه ی اندیشه های تنبل بیمار   جمعه ی خمیازه های موذی کشدار   جمعه ی بی انتظار   جمعه ی تسلیم.   خانه ی خالی   خانه ی دلگیر   خانه ی در بسته بر هجوم جوانی   خانه ی تاریکی و تصویر خورشید   خانه ی تنهایی و تفأل و تردید   خانه ی پرده؛کتاب؛گنجه؛تصاویر   آه؛ چه آرام و پر غرور گذر داشت   زندگی من چو جویبار غریبی   در دل این جمعه های ساکت متروک   در دل این خانه های خالی دلگیر   آه؛ چه آرام و پر غرور گذر داشت...                                                                                           فروغ  فرخزاد

+ نوشته شده در  جمعه 5 مرداد1386ساعت 1:30  توسط مهدخت |

توی این گرمای تابستون بیرون از خونه زیر آفتاب راه رفتن خیلی سخته.کلی باید دنبال هر چیز   این در و اون در بزنی.خدا رو شکر که وقتی هم کار اداری داری این قدر به مراجع کنندگان   میرسن آدم از خوشی نمی دونه چه بکنه؟   دنبال یه کار باید هزار دفعه بری و تا بتوونی آخر سر بشنوی کارت درست نمی شه!! اصلا ْ به   ما مربوط نیست که البته کار خیلی سختیه چون از اول نمی شه گفت !!   اینا همه به کنار کم کم عادت کردیم. اما وقتی با این همه گرما و ناراحتی وارد خونه می شی   به امید یه خبر خوب و شیرین که جبران پایین آمدن فشارت توی این گرما رو بکنه هر چیز   می شنوی جزء یه خبر که بشه بهش گفت خوب!!   فشار همه چیز به نهایت خودش رسیده . گرونی... فقر... بی عدالتی...   توی خیابون که راه میری به همه چیز گیر  میدن.(از حق نگذریم فقط تا حالا  نگفتن   چرا نفس می کشی؟)  باز جای شکرش باقیه...!!   همه ی اینها دست به دست هم می ده که هر روز بهوونه گیری بکنم.   هیچ کار که نمی کنن حداقل به کار آدم هم کاری نداشته باشن. حداقل با زبونشون و کارشون    مدام مردم آزاری نکنن!   این زیاده؟تو بگو تو که داری حرف دلم رو می خوونی زیاده...؟   نه دیگه هیچ چیز دل غم دیده ی من رو شاد نمی کنه .

+ نوشته شده در  چهارشنبه 3 مرداد1386ساعت 12:10  توسط مهدخت |

نفرین بر شما ناسپاسان

توی این ۲ ماه اخیر هر روز یه چیز جدید می دیدم. هر روز یه حکم و یه بی حرمتی به   دانشجو. خوب که فکر می کنیم می بینیم این انقلابیه که هزاران هزار دانشجو برای   آن جان باختند. هر روز خون یه نفر توی یه کوچه ... جلوی یه خوونه...   اگه من اون موقع نبودم اما الآن که هستم و می بینم. آره این دانشجوها بودن که به   خاطر عقیده و ایمانشون(چه درست و چه غلط) مقاومت کردن.   آخه یکی نیست بگه شما چی فکر کردید؟ فکر کردید اونا دل نداشتن؟ اونا یه پدر و   مادر منتظر و چشم به در نداشتن .آره زمان گذشت و گذشت و نوبت نسل سوم   رسید.دانشجوی نسل سومی به خاطر حرف زدن باید خونش رو اول هدیه بکنه بعد...   دانشجوهای عزیز جمهوری اسلامی جلوه دهنده ی اوین شده اند. ستاره های   درخشان پر استرس و اضطراب اوین...   اما یکی نیست بگه به سر پدر و مادر نگران اونها چی می یاد؟ نمی دونن چون   نکشیدن. چون نمی خوان که بدونن.   اما تا کی... بالاخره خواهید دید که خدای این بچه ها هم خیلی بزرگه و روزگار هم   همش در چرخشه.   منتظریم منتظریم که حق رو ببینیم. منتظر آمدن یکایک عزیزان در کنارمان

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 مرداد1386ساعت 23:52  توسط مهدخت |

اژدهای زمان تشنه کام است   می خورد هر نفس خون ما را   ای خدا یک نفس یاریم کن   تا خورم خون این اژدها را !!

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 مرداد1386ساعت 14:51  توسط مهدخت |

خوشه ی اشک

قفسی باید ساخت   هر چه در دنیا گنجشک و قفناری هست   با پرستو ها   با کبوترها   همه را باید یکجا به فقس انداخت!   روزگاری است که پرواز کبوترها   در هوا ممنوع است.   روزگاریست که خوبی خفته است                                                    و بدی بیدار است!!

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 مرداد1386ساعت 14:43  توسط مهدخت |

صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ

درباره وبلاگ

دانشجوی روزنامه نگاری در دانشگاه علامه هستم. یه انسان با ایده های مخصوص خودش برای زندگی... عاشق ِ عشقم و آرزومند آرامش... پر از شور ِ جوانی... نمی دونم زندگی رو تا چه حد دوست دارم اما می دونم زندگی رو با همه ی دوستان خوبم دوست دارم. و در آخر اینکه اگر عشق همراهمان باشد در برابر همه چیز تاب خواهیم آورد...پس این عشق تقدیم به همه ی شما...

نوشته های پیشین

خرداد 1388 دی 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386

آرشیو موضوعی

تو را دوست می دارم تشنج دانشجویی تغییر می کند اینجا تنی به فروش می رسد... جای خالی شعر عاشقانه خداحافظ تابستان نگاه تو روح بزرگ شیطان...!!! سفربه ناکجا آباد... زن در کشاکش سنت و تجدد قبرهای بی نشان چه خبر؟ مرگ در همین لحظه خانمها با کارفرما مهربون باشید...!! عشق و آزادی تبعید شدن... ستاره ی من کودکان خیابان آمدن تو... ویرانه وطن یک تب سر دردهای من هرگز مگر هرگز زین همرهان سست عناصر دلم گرفت جمعه که خون می چکد

پیوندها

از زندگی(دکتر احمدنیا) ایران ب ب ب رویش یاغی(زهره) رنگ فریاد قلندر نامه(سلیمان محمدی) نگاشت(عسل) ثلث اول (مهدی جلیلی) نگاه فرداها(علی عسگری) شب سیاه (نرگس و امیر) ساعت صفر حرفهایی روی دیوار(ریحانه) کمیته دفاع از حق تحصیل(دانشجویان علامه) نگر خواهی(مجید) تولدی دوباره(مژگان) مه(همایون) رویای توپچی(امیر یعقوبعلی) کاش فریاد نگاهم را می شنیدی برنیامد از تمنای لبت کامم(شایان ربیعی) من ؛ تو ؛ ما(سعید) علامه بلاگ جهان دیگری هم ممکن است(شیما)

RSS POWERED BY BLOGFA.COM