نمي تونم بگم چه  حالي بهم دست داد اما وحشتناک بود.سخت خيلي سخت.اجازه ي ورود به

دانشگاه خودت هم بايد به ميل ديگران باشه . ديگراني که براشون نبودنت بهتر از بودنته...

ديدم حکم دوستانم قطعي شده . اينم يه جورشه. براي ورود به دانشگاه بايد روزه ي سکوت بگيري!!

مي خوان از دانشگاه فقط يه اسم باقي  بمونه. 

 دانشگاه علامه بدون هيچ نظر مخالفي بر پاست !!! دلم مي سوزه.اين همه سختي اين همه بي

حرمتي اين همه ناسزا واسه چي؟؟به چه جرمي؟؟

مي تونن اجازه ي ورود ندن ، مي تونن حق تحصيل رو  سلب کنن اما جلوي ذهن باز جلوي وحدت

رو کي مي تونه بگيره...؟؟؟

فقط عادت...با خودم قرار گذاشته بودم که مقاوم باشم که همين طور هم بود.با وجود يک سري

مشکلات خوبيه که هست دوستاي خوب زياد دارم؛ دلسوز، مهربون، خوب يه دوست خوبن ديگه...

دانشکده مثل هميشه نيست؛ يه جور خفقان رو توش حس مي شه کرد.جلوي در کارت مي خوان؛

اگه تو روز ده بار هم بري عين ده بارش کارت مي خوان.خيلي از بچه ها شادابي  قبل  رو ندارن.اما

مي دونم که زود درست مي شه.خلاصه آقا ما هستيم و دلتنگي...

من اينجا بس دلم تنگ است

                                   و هر سازي که مي بينم بد آهنگ است

بيا ره  توشه برداريم

قدم در راه بي بازگشت بگذاريم

                                ببينيم آسمان در هر کجا آيا همين رنگ است...؟

شعری عاشقانه برایت می گویم

  تا عاشق تو شوم؛

حرفهاي عاشقانه را به فال نيک خواهم گرفت؛

و سايه ي تو را با  شعرم گول زدم

                    و دلم  مي خواهد

که خودم نيز گول شعرم را بخورم...

                                                                                               بيژن جلالي