هوا که حسابی ابریه و دلگیر.نمی دونم چرا هیچ وقت از هوای سرد و ابری خوشم نیامده؟؟!!

حس خوبی ندارم.دو سه روزه که کاملاْ به هم ریخته ام و این هوا هم داره به حال و احوال خرابم دامن

می زنه. بعضی اوقات آدم ناغافل به یه نقطه ای میرسه که هیچ چیزی نمی تونه نجاتش بده.فقط نیازه

که نقطه ی امیدی هنوز زنده باشه و به آدم روحیه بده.

اما دارم به بودن این نقطه هم شک می کنم. دوری از خونه هر چی ازم گرفت اما یه سری چیزهارو به

من داد که با دنیا عوض نمی کنم . یکی از اونها صبوری .نمی دونم خوبه یا بد اما در برابر این همه

اتفاقاتی که این چند وقت افتاده برای خودم هم عجیبه که چقدر مقاومت کردم. از خنده های دروغکی هم

خسته شدم.خنده هایی که همه می گن چه دختر شادی و...

نمی تونی بفهمی اما دلم گرفته خیلی هم دلم گرفته.بعضی اوقات می گم خوش به حال ابرها که اینقدر

راحت می بارن و خالی می شن. اما باید مقاوم باشیم و باریدن چشمامون رو کسی نبینه:-(

اما خوب می دونم الان که برم خونه کلی از مامان و بابا روحیه میگیرم و با یه آرامش بهتری بر میگردم.

شاید این همان روزنه ی امید که داشتم به بودنش شک میکردم...

دیروز چه شوقی داشتم

برای آنچه امروز در دستان من است؛

                                               ...و اینک

لبریر انتظار برای فردایی که نمی دانم...!!!

من نمی یاد.کلمه ها که مثل همیشه هیچ کمکی که ندارن به من بدن...

می خواهم بگویم

    گویید که زمان مجالم دهد.

    گویید که زمان بایستد.

من حرف دارم؛

صبر کنید، صبر کنید

                                    صبر...

من هنوز شما را می خوانم  به من گوش دهید

این آوای من خسته است

و چقدر واژه های من برایتان بیگانه اند و در ذهن تاریک شما خانه به دوش

من هنوز حرف دارم

کمک کنید...یاری ام دهید

...نه گویا دیگر زمانی نیست...

تو را به خاطر تمامی خاطراتمان دوست دارم

 تو را به خاطر شعرهای عاشقانه ی باران دوست دارم

به خاطر پریشانی گیسوی مجنون پیر در باد

به خاطر عطر نان گرم در تنور داغ

به خاطر تمامی خاطرات خوب ؛ تمامی خاطرات شاد

          *****

تو را به خاطر چشمهای باران زده ات در زیر درخت ِ

تازه شکوفه زده ی بهار نارنج

تو را به خاطر دوست داشتن معصو مانه ات

تو را به تمامی ِ مقدسات

تو را به خاطر تو دوست می دارم

                                                                                    آبان ۸۶

به همین دلیل امروز اسم وبلاگم رو تغییر دادم. نمی دونم که خودم راضی می شم از این اسم یا نه اما از

اسم قبلی خسته شدم.خیلی هم خسته شدم.

روزی هزاران هزار بار به فروش میرسد؛

                                              تنش ؛

در زیر نگاه ناجوانمردان

                   عشقی در میان نیست ؛

فقط تنی که معامله می شود

                                        برای چه؟

برای لقمه ای از نان .

                       نه از شبای پر ستاره  ،

نه خنده های دخترانه ،

      خبری ندارد این زن بیست ساله...

فقط آشناست او

 با یک رژ قرمز و یک مداد ِسیاه ِچند ماهه

و هیاهو هر روزه اش

آیینه ای در جیب کیفش

                         برای تصدیق نگاه مُرده ی

                                               نامادرانه...